Apr
1
Cement jest spoiwem hydraulicznym lub powietrznym, który otrzymuje się przez zmielenie klinkieru cementowego wraz z odpowiednimi dodatkami. Cementy mają postać drobno zmielonego proszku o różnych odcieniach barwy szarej, należy do najbardziej rozpowszechnionych spoiw w budownictwie.
a) Cement portlandzki jest materiałem wiążącym hydraulicznie, który otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego wraz z odpowiednimi dodatkami. Cement 250 stosuje się do wszelkiego rodzaju zapraw murarskich i tynkarskich oraz zwykłych betonów i konstrukcji betonowych przy wymaganej wytrzymałości 110 – 200 kg/cm2. cm uwagi na właściwości techniczne cement portlandzki 250 jest najczęściej stosowany w budownictwie indywidualnym. Cement 350 używany jest do zapraw i betonów wyższych rzędów, prefabrykatów betonowych i betonów sprzężonych. Cement 450 i 550 stosuje się do betonów zbrojonych, betonów sprzężonych i prefabrykatów betonowych, które wymagają wysokich wytrzymałości osiągalnych w krótkim terminie.
b) Cement murarski otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego z dodatkami obojętnymi, np. mączką kamienną, ceglaną. Stosujemy go do zapraw murarskich i tynkarskich oraz do produkcji gruzobetonowych i żużlobetonowych. Można stosować do betonów klasy poniżej B75. Nie nadaje się do betonów zbrojonych.
c) Cement portlandzki szybkotwardniejący jest cementem odznaczającym się bardzo szybkim przebiegiem procesu twardnienia. Znany jest również pod nazwą cementu szybkosprawnego. Stosuje się go do betonów i konstrukcji, które wymagają osiągnięcia w krótkim czasie wysokich wytrzymałości. Używany jest również do robót wykonywanych w okresie zimowym.
d) Cement glinowy jest szybko twardniejącym spoiwem otrzymywanym przez stopienie składnika bogatego w tlenek glinu (boksytu) łącznie z wapieniami i domieszkami pomocniczymi. Główną zaletą jest szybki przyrost wytrzymałości; betony lub zaprawy z cementu glinowego uzyskują po 24 godzinach 80 – 90% wytrzymałości normowej. Cement glinowy stosuje się do zapraw murarskich i do betonu, gdy zależy na bardzo szybkim wykonaniu robót np. na jezdniach lub obiektach kolejowych, do budowli, które mają być wykonane w niskiej temperaturze lub są narażone na działanie wód agresywnych.
e) Cement hutniczy jest materiałem wiążącym, który otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego i granulowanego żużla wielkopiecowego z dodatkiem siarczanu wapniowego. Wyglądem nie różni się od cementu portlandzkiego. Cement hutniczy jest szczególnie odpowiedni do betonów narażonych na działanie wód o małej agresywności, np. wody morskiej, wody pochodzącej z bagien. Betony, do których użyto cementu hutniczego wymagają w okresie twardnienia starannej pielęgnacji. Co najmniej przez 14 dni należy obficie i często polewać je wodą aby nie dopuścić do wyschnięcia nawet na powierzchni. Zaniedbanie tego warunku może doprowadzić do obniżenia wytrzymałości.
f) Cement portlandzki biały jest cementem, który otrzymuje się ze specjalnie dobranych surowców, wyróżniających się białą barwą. Używany jest do robót dekoracyjnych, do zapraw tynkarskich stosowanych tam, gdzie zależy na uzyskaniu białej barwy oraz do spoinowania wykładzin z białych płytek.
Mar
14
budownictwo
Filed Under budownictwo | Leave a Comment
Budownictwo – dział techniki, traktujący o zasadach projektowania, wykonywania i eksploatacji (konserwacji) budowli. Budowla-obiekt wytworzony przez człowieka, nieruchomy, trwale związany z gruntem. Podziały Budownictwa: a) ze względu na umiejscowienie budowli- lądowe, wodne, b) ze względu na położenie budowli- nadziemne (budynki, mosty), naziemne (drogi, lotniska), podziemne (tunele), c) ze względu na przeznaczenie- ogólne (mieszkaniowe, użyteczności publicznej), przemysłowe, komunikacyjne, rolnicze, sanitarne. Każda budowla powinna spełniać trzy podstawowe warunki: 1 odpowiadać swojemu przeznaczeniu, 2 być wykonana według prawideł sztuki budowlanej, 3 zaspokajać odczucia estetyczne. Technologie budownictwa: tradycyjna, tradycyjna udoskonalona, uprzemysłowienia. Budynek- obiekt budowlany, w którym za pomocą przegród (zewnętrznych i wewnętrznych) wydzielono przestrzeń o przeznaczeniu użytkowym, posiadający fundamenty i dach. Pod względem wysokości budynki dzieli się na: -niskie (do 4 kondygnacji lub do 12 m. wysokości), – średnio wysoki (5-9 kon, 12-25 m. wys)- wysokie (ponad 9 kon, 25-55m wys) – wysokościowe ( ponad 55 m. wys). Budynek należy zaprojektować, budować i utrzymać w sposób zapewniający: 1. bezpieczeństwo konstrukcji, 2. właściwe warunki środowiskowe, 3. bezpieczeństwo ppoż., 4. właściwą trwałość. Fazy budowy budynku: -stan zerowy (poziom stropu nad piwnicami), -stan surowy (otwarty i zamknięty), roboty wykończeniowe. Konstrukcja budynku to zespół elementów połączonych między sobą trwale węzłami, który w sposób bezpieczny, wytrzymały i bez nadmiernych odkształceń oraz przemieszczeń jest w stanie opierać się działającym obciążeniom i przenosić je na grunt. Grupy elementów budynku: 1) elementy nośne :-fundamenty, -ściany lub słupy. – stropy, -schody, -balkon, -dachy lub stropodachy, 2) elementy wykończenia: -ściany osłonowe i działowe, izolacje, -tynki i okładziny, -podłogi, – stolarka okienna i drzwiowa, -powłoki malarskie. 3) elementy wyposażenia: -instalacje (wod-kan, c.o., gazowa, elektryczna, odgromowa), -wentylacja i klimatyzacja, -dźwigi, -zsypy na śmieci, -instalacja telefoniczna, RTV. Projektowanie konstrukcji budynku. Podział budynku na elementy konstrukcyjne. Dobór schematu statycznego elementu – rzeczywiste wykonanie elementu na budowie. Ustalenie rozkładu sił w konstrukcji- rozkład i rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych. Budynek –konstrukcja przestrzenna rozłożona na konstrukcje płaskie, stroje budowlane. Układy konstrukcyjne budynków. Zasadnicze typy rozwiązań konstrukcyjnych budynków: 1) układy ścianowe (podłużne, poprzeczne, mieszane, krzyżowe) 2) układy szkieletowe (ramowe, słupowo ryglowe0, 3) kłady szkieletowo- ścianowe 4) układy trzonowe (ze stropami wspornikowymi, trzonolinowe), 5)układy trzonowo szkieletowe, 6) układy powłokowe. Budynek- najbardziej niekorzystne warunki : użytkowania, obciążenia, atmosferyczne. Element konstrukcyjny nie doznaje przesunięć, odkształceń, pęknięć, wychyleń z pionu, będących przeszkodą w użytkowaniu;
« go back