Technologia

Różnica między lepiszczem a spoiwem.

admin — Fri, 13 Jun 2008 09:36:40 +0000

Spoiwa budowlane są to ciała chemicznie aktywne, które po sproszkowaniu i zmieszaniu z wodą wiążą i twardnieją. Aktywność chemiczna nazywamy zdolność reagowania, czyli tworzenie związków z innymi ciałami, jak np. w przypadku spoiw z wodą lub z dwutlenkiem węgla.
Glina lub asfalt są stosowane do łączenia elementów budowlanych, jednak ze względu n brak aktywności chemicznej nie należą do właściwych spoiw, lecz do lepiszczy. Twardnienie gliny polega na odparowaniu zawartej w niej wody, asfalt zaś krzepnie po uprzednim rozgrzaniu. Są to więc procesy fizyczne łatwo odwracalne, gdyż wyschnięta blina pod wpływem wody, a asfalt przez ogrzanie znów wracają do konsystencji plastycznej.
Procesy chemiczne zachodzące przy twardnieniu właściwych spoiw budowlanych są w normalnych warunkach nieodwracalne. Obecnie stosowane spoiwa budowlane są przeważnie pochodzenia mineralnego. Wyjątek stanowią tworzywa sztuczne, które coraz częściej są używane jako dodatek do spoiw lub jako samodzielne spoiwa.

Rodzaje szkła, zastosowanie.

admin — Thu, 12 Jun 2008 09:35:59 +0000

a) Szkło płynne dzienne ciągnione maszynowo: stosowane jest zazwyczaj do szklenia różnego rodzaju otworów okiennych.
b) Szkło płaskie walcowane.
• Szkło płaskie walcowane szare i wzorzyste: stosowane jest wszędzie tam, gdzie chodzi o utrzymanie światła rozproszonego, doświetlenia wnętrz z zapewnieniem intymności,
• Szkło płaskie zbrojone – gładkie i wzorzyste.
c) Szkło płaskie pochłaniające promieniowanie podczerwone – produkowane jest w Polsce pod nazwą Antisol. Szkło Antisol stosuje się zwłaszcza do szklenia dużych okien, które wystawione są na silne działanie promieni słońca, najczęściej od strony południowej i zachodniej. Zastosowanie szkła Antisol umożliwia zaprojektowanie dużych płaszczyzn przeszklonych w elewacjach budynków bez nadmiernego nagrzewania w okresie letnich upałów.
d) Szyby zespolone – używane są do szklenia wszelkich otworów, które wymagają bardzo dobrej izolacyjności cieplnej i akustycznej.
e) Szkło hartowane – stosuje się do wykonywania drzwi, ścianek działowych, szklenia okien, wszędzie tam, gdzie duża liczba ludzi przebywa w bliskim kontakcie ze szkłem i konieczne jest zachowanie bezpieczeństwa.
f) Szkło barwne, nieprzejrzyste – jest używane w budownictwie do wykładzin oraz dekoracji.
g) Szkło refleksyjne zastosowane w budownictwie odgrywa rolę zabezpieczenia wnętrz przed nadmierną insolacją. Odbijają one 50% promieniowania grzejnego, zapobiegając przegrzewaniu wnętrz, a w okresie zimowym zapobiegają wypromieniowaniu ciepła z pomieszczenia.
h) Kształtki szklane i szkło prasowane.
i) Szkło piankowe i inne wyroby izolacyjne ze szkła zaliczane są do materiałów izolacyjnych.

Rodzaje zapraw, zastosowanie.

admin — Wed, 11 Jun 2008 09:35:00 +0000

Zaprawy wapienne stosowane są do murowania fundamentów w gruntach suchych budynków jednokondygnacyjnych mieszkalnych lub gospodarczych oraz budynków prowizorycznych. Do murowania ścian wypełniających oraz nadziemnych ścian konstrukcyjnych w budynkach jednokondygnacyjnych mieszkalnych lub gospodarczych i ścian budynków prowizorycznych. Do wykonania obrzutki pod tynki zwarte wewnętrzne na murach i stropach ceramicznych. Do wykonywania warstwy wierzchniej (gładzi) tynków zwykłych wewnętrznych lub zewnętrznych.
Zaprawy gipsowe i gipsowo-wapienne są stosowane do tynkowania powierzchni wewnętrznych ścian i stropów oraz do murowania ścian z cegieł ceramicznych i z elementów gipsowych, do mocowania wykładzin ceramicznych i przewodów instalacji elektrycznych. Zaprawy gipsowe można stosować tam, gdzie cześć budynku wykonano z gipsu i nie jest narażona na działanie opadów atmosferycznych.
Zaprawy cementowe – stosowane są do wznoszenia murów silnie obciążonych i cienkich ścian działowych oraz konstrukcji narażonych na ciągłe działanie wody. Do wykonania podłoży pod posadzki oraz do wykonywania obróbki tynkarskiej.
Zaprawy cementowo-wapienne stosuje się do murów podziemi, tynków zewnętrznych, układania płytek ściennych i podłogowych.
Zaprawy cementowe specjalne:
a) zaprawy z cementów portlandzkich z domieszką chlorku wapniowego służą do wykonywania tynków
Zaprawy do torkretowania zapewniają dużą wodoszczelność; stosowane są do warstwy izolacyjnej na masywach betonowych, do napraw z wzmacnianiem konstrukcji żelbetowych oraz do wypraw w zbiornikach, przegrodach wodnych itp., zwłaszcza w miejscach narażonych na działanie wód lub opadów agresywnych.
Zaprawy ciepłochronne;
Zaprawy ogniotrwałe służą do wykonywania spoin w murach z cegieł ogniotrwałych.
Zaprawy cementowo-gliniane – stosuje się do wykonywania zapraw wodoszczelnych, do tynkowania cokołów, ścian od zewnątrz, wykonywania podokienników i wypraw wewnętrznych w pomieszczeniach o zwiększonej wilgotności, do murowania fundamentów i ścian. W budownictwie wiejskim stosuje się je do wykonywania wypraw wodoszczelnych zbiorników na wodę, zbiorników do zakiszania pasz i zbiorników na obornik.

Problem korozji materiałów budowlanych

admin — Tue, 10 Jun 2008 09:20:30 +0000

Kamień jest najbardziej trwałym materiałem budowlanym, jednak i on ulega zniszczeniu wskutek wpływów zewnętrznych.
Korozja fizyczna – polega na niszczeniu materiału wskutek procesów fizycznych bez udziału reakcji chemicznych. Najbardziej typowym przykładem korozji fizycznej jest rozsadzające działanie zamarzającej wody. Im większą nasiąkliwość wykazuje kamień, tym mniejsza jest jego odporność na zamarzanie. Kamienie o strukturze warstwowej pękają zwykle w płaszczyźnie uwarstwienia. Bardzo szkodliwe jest działanie mrozu na kamienie zawierające grudki gliny i obce domieszki. Drugim przykładem korozji fizycznej jest często występujące rozluźnienie struktury kamienia wskutek zmian temperatury. Współczynniki rozszerzalności termicznej kamieni są wprawdzie nieznaczne i wynoszą , ale pomiędzy poszczególnymi minerałami wchodzącymi w skład skały różnice w rozszerzalności mogą być dość znaczne. Skały jednorodne i drobnoziarniste są odporne na zmiany temperatury, natomiast w skałach złożonych z kilku minerałów i spoiwach o różnych współczynnikach rozszerzalności, a zwłaszcza zawierających większe kryształy rozszerzające się niejednakowo w kierunku osi krystalograficznych, np. kalcyt, mika lub skaleń, zmiany temperatury powodują utratę spoistości. Objawia się to w postaci rys i odprysków. Rozluźnienie struktury poważnie zmniejsza odporność na zamarzanie i wtedy obie przyczyny powodują szybkie niszczenie kamienia
Korozja chemiczna – jest ściśle związana z zatruciem środowiska i zasięg jej stale się zwiększa. Korozja chemiczna zachodzi niemal wyłącznie przy udziale wody, dlatego też zabezpieczenie przed wilgocią jest podstawą ochrony.
Z ważniejszych czynników powodujących korozję chemiczną należy wymienić:
dwutlenek węgla CO2 , który rozpuszczony w wodzie rozpuszcza wapienie, marmury, dolomity, piaskowce o lepiszczu wapiennym. Woda deszczowa (gruntowa) zawierająca dwutlenek węgla reaguje z węglanem wapnia
CaCO3 + H2O +CO2 = Ca(HCO3)2
tworzą łatwo rozpuszczalny kwaśny węglan wapniowy. Powoduje to rozmywanie kamieni lub ich składników, co można łatwo zaobserwować na starych budowlach kamiennych
dwutlenek siarki SO2. Siarka przy spalaniu przechodzi w dwutlenek siarki, a ten z wodą łączy się w kwas siarkowy H2SO3 , który utlenia się częściowo do kwasu siarkowego H2SO4. Oba te kwasy powodują bardzo silną korozję niemal wszystkich materiałów budowlanych, a kamienie zawierające węglan wapniowy reagując z nim
CaCO3 +H2SO4 = CaSO4 +H2O +CO2
Korozja fizykochemiczna – polega na tym, że wskutek reakcji chemicznej powstają substancje zwiększające swą objętość przy krystalizacji, co powoduje rozsadzanie porowatego kamienia.
Korozja biologiczna – wywołana przez organizmy żywe ogranicza się głównie do działania roślin i bakterii. Roślinność pojawiająca się na kamieniu oddziałuje ujemnie
na jego wygląd i trwałość, co objawia się głównie na wapieniach. Nawet na gładkich kamieniach osiadają mchy i porosty, których korzenie wydzielają kwasy i dwutlenek węgla niszczące kamień.

Badanie dachówek, ceramiki

admin — Tue, 03 Jun 2008 09:08:22 +0000

Jakość wyrobów ceramicznych określa się na podstawie zgodności wyników badań z wymaganiami norm przedmiotowych. Badania laboratoryjne wykonywane w czasie produkcji służą do oceny jakości wyrobów i stanowią wskazówki w zakresie prawidłowości technologii produkcji. Ze względu na przeznaczenie dachówek, ich produkcja powinna być bardzo staranna. Ich jakość można doraźnie ocenić po czystości dźwięku dawanego przy opukiwaniu w stanie powietrzno – suchym młotkiem stalowym – dźwięk głuchy i stłumiony świadczy o wadach wyrobu. Dokładniej poznaje się jakość wyrobu przy oględzinach przełomu, który powinien być jednorodny, drobnoziarnisty, bez dziur i uwarstwień. Niedopuszczalne są wady i uszkodzenia w postaci odbić lub zgnieceń zaczepu, jego obcięcia pod kątem większym niż 90^o oraz zgnieceń złotków dla dachówek gatunku pierwszego. Zanieczyszczenia węglanowe po przeprowadzeniu badania dachówek nie mogą powodować uszkodzeń w postaci odprysków większych od podanych w normie jako dopuszczalne. Siła łamiąca przy badaniu odporności dachówek na złamanie nie może być mniejsza niż:

- dla karpiówki P_min = 0,30kN

- dla holenderki, zakładkowej, marsylki, pola, mniszki i mnicha P_min = 0,40kN

Dachówki nie mogą przesiąkać. Podczas badania w ciągu 3 godzin od rozpoczęcia badania nie może pojawić się na spodniej stronie wyrobu kropla wody, może natomiast wystąpić wilgotna plama. Powinna być odporna na działanie mrozu; po badaniu odporności na działanie mrozu nie powinny wykazywać uszkodzeń ani odprysków. Dopuszczalne odchyłki wymiarowe dachówek, dopuszczalne wady uszkodzeń oraz maksymalną masę podano w normie przedmiotowej.

Podstawowe zależności projektowania betonu.

admin — Sun, 01 Jun 2008 09:17:28 +0000

Projektowanie zwykłych betonów konstrukcyjnych polega na powiązaniu wymaganych cech betonu i mieszanki betonowej z jakością i proporcjami takich składników jak: cement, kruszywo, woda, dodatki. W odniesieniu do cech betonu stwardniałego warunkowana jest zasadniczo tylko wytrzymałość na ściskanie, a do cech mieszanki betonowej – ciekłość i urobliwość.
Etapy w projektowaniu:
- wybór marki i rodzaj cementu (w zależności od przeznaczenia betonu)
- wybór rodzaju i uziarnienia kruszywa
- rodzaj kruszywa
- skład petrograficzny (rodzaj skały)
- stopień rozsortowania
- uziarnienie
Projektowanie składu betonu metodą doświadczalną:
- dane wyjściowe
- klasa betonu
- przeznaczenie betonu
- charakterystyka elementów konstrukcyjnych i rozmieszczenie
- sposób zagęszczania
- wymagania szczególne związane z warunkami eksploatacji konstrukcji
- ocena sprzętu (betoniarka, dozowniki, wibratory)
- ustalenia wstępne
- wytrzymałość na ściskanie betonu
- konsystencja mieszanki
- urabialność mieszanki (ustalenie zawartości zaprawy, wymagania dotyczące uziarnienia piasku)
- maksymalna wielkość ziaren Dmax
- warunki ograniczające parametry wielkości składu betonu
Wybór materiałów składanych i ustalanie wielkości c/w
- wybór marki i rodzaj cementu
- ustalenie wielkości c/w
- wybór rodzaju i uziarnienia kruszyw
- ustalenie składu mieszanki kruszywa
- doświadczalne ustalenie proporcji pomiędzy ilością zaczynu i kruszywa
Roboczy skład betonu powinien uwzględniać
- roboczą pojemnością betoniarki
- sposób dozowania składników
- aktualne zawilgocenie kruszywa
- przeznaczenie betonu
- konsystencja mieszanki
- datę opracowanie recepty roboczej

Wyroby ceramiczne mające w nazwie cegła

admin — Wed, 21 May 2008 09:13:47 +0000

a) cegła pełna (120x65x250)– stosuje się do budowy ścian podziemnych budynków, ścian zewnętrznych i wewnętrznych, sklepien, kominów słupów oraz ścian działowych
b) cegła dziurawka (120x65x250) (wozówkowa, główkowa) – stosuje się do budowy ścian oraz ścianek działowych, są lżejsze, mają mniejszy współczynnik przewodności cieplnej, mur szybciej schnie
c) cegła kratówka (120x140x250)– duża wytrzymałość na ściskanie w kierunku równoległym do otworów i dobra izolacyjność cieplna, powierzchnie boczne zwiększają przyczepność do zaprawy
d) cegła kanalizacyjna klinowa (\ / 65-55(45)x120x250)– nasiąkliwość wagowa nie może przekraczać 12% stosuje się do sklepień kolektorów kanalizacyjnych i ściekowych
e) cegła kominówka (160x90x250) – mają kształt wycinków pierścienia kołowego i są przeznaczone do budowy przemysłowych kominów wolnostojących
f) cegła sitówka
g) cegła klinkierowa
h) cegła licówka

PRZEWODNOŚĆ CIEPLNA

admin — Sat, 17 May 2008 09:06:09 +0000

PRZEWODNOŚĆ CIEPLNA jest to zdolność materiału do przewodzenia ciepła od jednej powierzchni do drugiej. Właściwość tę charakteryzuje współczynnik przewodzenia ciepła , który określa ilość ciepła przechodzącą przez powierzchnię 1m2 materiału o grubości 1m w ciągu 1 h przy różnicy temperatury po obu stronach przegrody równej 1 ºC. Jednostką miary współczynnika przewodzenia jest . Współczynnik zależy od składu chemicznego materiału, stopnia jego porowatości i zawilgocenia. Dla różnych materiałów waha się on zwykle w granicach 0,035 – 1,75 . Niski współczynnik przewodzenia ciepła mają materiały porowate o niskiej gęstości pozornej, ale suche. Wzrost wilgotności materiału zwiększa przewodność cieplną. Między gęstością pozorną a wartością współczynnika przewodzenia ciepła istnieje zależność, dzięki której na podstawie znajomości gęstości pozornej można określić w przybliżeniu wartość dla materiałów mineralnych.

W materiałach anizotropowych współczynnik zależy od kierunku przepływu ciepła. Na przykład dla drewna przewodność cieplna wzdłuż włókien jest dwukrotnie większa niż w kierunku prostopadłym do układu włókien. Odpowiednie wartości dla drewna sosnowego wynoszą 0,35 i 0,16 . Materiały o drobnych porach mają mniejszą wartość , niż wyroby o dużych porach. Podobnie materiały o porach zamkniętych są lepszym materiałem izolacyjnym niż z porami połączonymi ze sobą.

GIPS, ZASTOSOWANIE, REAKCJA

admin — Thu, 15 May 2008 09:16:25 +0000

Stosowanie gipsu w budownictwie daje wiele korzyści technicznych i gospodarczych, gdyż na wypalenie 1 tony gipsu potrzeba zaledwie około 50-60 kg węgla (dla wysokowartościowego 120kg) , podczas gdy na 1 tonę cementu zużywa się około 200-275 kg węgla. Pod względem technicznym gips jest siarczanem wapniowym i występuje w naturze w dwóch postaciach: gipsu dwuwodnego( kamień gipsowy) CaSO 2H2O, gips bezwodny (anhydryt) CaSO .
Reakcje:
2(CaSO2H O)CaSO \
H O + 3H O
CaSO4 
Odwadnianiewiązanie
Wyroby gipsowe należy stosować w miejscach zabezpieczonych przed działaniem wody i w pomieszczeniach gdzie wilgotność względna powietrza nie przekracza 60%, a wiec nie można ich stosować w łazienkach, pralniach itp. Wyroby z gipsu uodpornionego na działanie wody można stosować do ścian zewnętrznych i w pomieszczeniach wilgotnych ,lecz nie narażonych na stałe działanie wody .
Gips półwodny stosuje się :
-do tynków wewnętrznych
-do wykonywania szczegółów architektonicznych, sztukaterii, posągów
-do wyrobów budowlanych ,jak suche tynki w arkuszach ,płyty ,pustaki, bloki
-do wyrobu sztucznych marmurów (stiuków)
-do wznoszenia ścian monolitycznych metodą odlewania w deskowaniach przesuwnych lub przekładowych
-do zapraw murarskich w murach nie narażonych na działanie wody
do zapraw rys w tynkach : rysy lepiej naprawia się gipsem niż cementem ponieważ gips przy wiązaniu rozszerza się ,a cement kurczy.
Gipsu nie należy stosować do murów fundamentowych i innych części budynków narażonych na działanie wody.

Obciążenia działające na budynki

admin — Sun, 11 May 2008 09:05:48 +0000

Obciążenia działające na budynki: pionowe (ciężary materiałów, obciążenia od użytkowania budynku, obciążenie śniegiem dachu), poziome (obciążenie od działania wiatru, obciążenie wynikające od nie pionowego ustawienia elementów, napór gruntu na ścianę ), wywołane temperaturą (dowolny kierunek). Budynek powinien być stabilne posadowiony na gruncie, czyli powinien być stateczny. Trwałość elementu lub konstrukcji –okres bezusterkowego czasu pracy w określonych warunkach eksploatacyjnych (przy wykonywaniu napraw profilaktycznych, bieżących). Analogicznie budynki o identycznym przeznaczeniu mogą mieć różne trwałości w zależności od: -rodzaju materiału, -rodzaju rozwiązań konstrukcyjnych, -wpływu środowiska otaczającego, -warunków użytkowania i jakości zabiegów profilaktycznych. Budynek z elementów o różnej trwałości –remont kapitalny (wymiana zużytych elementów konstrukcyjnych). Art. 62 prawa budowlanego stanowi, że obiekty budowlane powinny być poddawane okresowej kontroli co roku (elementy zewnętrzne budynku i instalacje) i co 5 lat 9cały obiekt). Kontrolę powinna przeprowadzać osoba uprawniona, a jej wyniki należy wpisać do książki obiektu budowlanego. W normalnych warunkach eksploatacyjnych trwałość budynków powinna być następująca: -budynki murowane z cegły (10-150 lat), -wielkopłytowe 980-150), -murowane z lekkich mat. (80-100), -szkieletowe drewniane (40-60), -tymczasowe (10-15). Orientacyjne okresy trwałości elementów budynków wynoszą: -fundamenty ceglane (70-150 lat), betonowe (200-300), -ściany drewniane, szkieletowe (25-40), ceglane (130-150), z gazobetonu (30-50), warstwowe na szkielecie drewnianym (40-50),, -stropy Kleine (100-130), drewniane 960-80), żelbetowe (130-150), -okna drewniane (40-50), -drzwi wewnętrzne (60-80), parkiet dębowy (50-80), tynki wew. wapienne (50-60), zew. cem-wapn. (30-40), -zewn. powłoka malarska na oknie drewnianym (5-7), -pokrycie dachu papą zwykłą (10-20) pokrycie dachu dachówką ceramiczną (50-60), -obróbki blacharskie (15-20). Zużycie budynku: -fizyczne i techniczne, -moralne. W budynkach w czasie eksploatacji występują uszkodzenia, których przyczynami są: zużycie naturalne materiałów, działanie czynników środowiska zewnętrznego, błędy projektowe, błędy wykonawcze, błędy eksploatacyjne, klęski żywiołowe