May
21
a) cegła pełna (120x65x250)– stosuje się do budowy ścian podziemnych budynków, ścian zewnętrznych i wewnętrznych, sklepien, kominów słupów oraz ścian działowych
b) cegła dziurawka (120x65x250) (wozówkowa, główkowa) – stosuje się do budowy ścian oraz ścianek działowych, są lżejsze, mają mniejszy współczynnik przewodności cieplnej, mur szybciej schnie
c) cegła kratówka (120x140x250)– duża wytrzymałość na ściskanie w kierunku równoległym do otworów i dobra izolacyjność cieplna, powierzchnie boczne zwiększają przyczepność do zaprawy
d) cegła kanalizacyjna klinowa (\ / 65-55(45)x120x250)– nasiąkliwość wagowa nie może przekraczać 12% stosuje się do sklepień kolektorów kanalizacyjnych i ściekowych
e) cegła kominówka (160x90x250) – mają kształt wycinków pierścienia kołowego i są przeznaczone do budowy przemysłowych kominów wolnostojących
f) cegła sitówka
g) cegła klinkierowa
h) cegła licówka
May
17
PRZEWODNOŚĆ CIEPLNA
Filed Under budownictwo | Leave a Comment
PRZEWODNOŚĆ CIEPLNA jest to zdolność materiału do przewodzenia ciepła od jednej powierzchni do drugiej. Właściwość tę charakteryzuje współczynnik przewodzenia ciepła , który określa ilość ciepła przechodzącą przez powierzchnię 1m2 materiału o grubości 1m w ciągu 1 h przy różnicy temperatury po obu stronach przegrody równej 1 ºC. Jednostką miary współczynnika przewodzenia jest . Współczynnik zależy od składu chemicznego materiału, stopnia jego porowatości i zawilgocenia. Dla różnych materiałów waha się on zwykle w granicach 0,035 – 1,75 . Niski współczynnik przewodzenia ciepła mają materiały porowate o niskiej gęstości pozornej, ale suche. Wzrost wilgotności materiału zwiększa przewodność cieplną. Między gęstością pozorną a wartością współczynnika przewodzenia ciepła istnieje zależność, dzięki której na podstawie znajomości gęstości pozornej można określić w przybliżeniu wartość dla materiałów mineralnych.
W materiałach anizotropowych współczynnik zależy od kierunku przepływu ciepła. Na przykład dla drewna przewodność cieplna wzdłuż włókien jest dwukrotnie większa niż w kierunku prostopadłym do układu włókien. Odpowiednie wartości dla drewna sosnowego wynoszą 0,35 i 0,16 . Materiały o drobnych porach mają mniejszą wartość , niż wyroby o dużych porach. Podobnie materiały o porach zamkniętych są lepszym materiałem izolacyjnym niż z porami połączonymi ze sobą.
May
15
GIPS, ZASTOSOWANIE, REAKCJA
Filed Under budownictwo | Leave a Comment
Stosowanie gipsu w budownictwie daje wiele korzyści technicznych i gospodarczych, gdyż na wypalenie 1 tony gipsu potrzeba zaledwie około 50-60 kg węgla (dla wysokowartościowego 120kg) , podczas gdy na 1 tonę cementu zużywa się około 200-275 kg węgla. Pod względem technicznym gips jest siarczanem wapniowym i występuje w naturze w dwóch postaciach: gipsu dwuwodnego( kamień gipsowy) CaSO 2H2O, gips bezwodny (anhydryt) CaSO .
Reakcje:
2(CaSO2H O)CaSO \
H O + 3H O
CaSO4
Odwadnianiewiązanie
Wyroby gipsowe należy stosować w miejscach zabezpieczonych przed działaniem wody i w pomieszczeniach gdzie wilgotność względna powietrza nie przekracza 60%, a wiec nie można ich stosować w łazienkach, pralniach itp. Wyroby z gipsu uodpornionego na działanie wody można stosować do ścian zewnętrznych i w pomieszczeniach wilgotnych ,lecz nie narażonych na stałe działanie wody .
Gips półwodny stosuje się :
-do tynków wewnętrznych
-do wykonywania szczegółów architektonicznych, sztukaterii, posągów
-do wyrobów budowlanych ,jak suche tynki w arkuszach ,płyty ,pustaki, bloki
-do wyrobu sztucznych marmurów (stiuków)
-do wznoszenia ścian monolitycznych metodą odlewania w deskowaniach przesuwnych lub przekładowych
-do zapraw murarskich w murach nie narażonych na działanie wody
do zapraw rys w tynkach : rysy lepiej naprawia się gipsem niż cementem ponieważ gips przy wiązaniu rozszerza się ,a cement kurczy.
Gipsu nie należy stosować do murów fundamentowych i innych części budynków narażonych na działanie wody.
May
11
Obciążenia działające na budynki
Filed Under budownictwo | Leave a Comment
Obciążenia działające na budynki: pionowe (ciężary materiałów, obciążenia od użytkowania budynku, obciążenie śniegiem dachu), poziome (obciążenie od działania wiatru, obciążenie wynikające od nie pionowego ustawienia elementów, napór gruntu na ścianę ), wywołane temperaturą (dowolny kierunek). Budynek powinien być stabilne posadowiony na gruncie, czyli powinien być stateczny. Trwałość elementu lub konstrukcji –okres bezusterkowego czasu pracy w określonych warunkach eksploatacyjnych (przy wykonywaniu napraw profilaktycznych, bieżących). Analogicznie budynki o identycznym przeznaczeniu mogą mieć różne trwałości w zależności od: -rodzaju materiału, -rodzaju rozwiązań konstrukcyjnych, -wpływu środowiska otaczającego, -warunków użytkowania i jakości zabiegów profilaktycznych. Budynek z elementów o różnej trwałości –remont kapitalny (wymiana zużytych elementów konstrukcyjnych). Art. 62 prawa budowlanego stanowi, że obiekty budowlane powinny być poddawane okresowej kontroli co roku (elementy zewnętrzne budynku i instalacje) i co 5 lat 9cały obiekt). Kontrolę powinna przeprowadzać osoba uprawniona, a jej wyniki należy wpisać do książki obiektu budowlanego. W normalnych warunkach eksploatacyjnych trwałość budynków powinna być następująca: -budynki murowane z cegły (10-150 lat), -wielkopłytowe 980-150), -murowane z lekkich mat. (80-100), -szkieletowe drewniane (40-60), -tymczasowe (10-15). Orientacyjne okresy trwałości elementów budynków wynoszą: -fundamenty ceglane (70-150 lat), betonowe (200-300), -ściany drewniane, szkieletowe (25-40), ceglane (130-150), z gazobetonu (30-50), warstwowe na szkielecie drewnianym (40-50),, -stropy Kleine (100-130), drewniane 960-80), żelbetowe (130-150), -okna drewniane (40-50), -drzwi wewnętrzne (60-80), parkiet dębowy (50-80), tynki wew. wapienne (50-60), zew. cem-wapn. (30-40), -zewn. powłoka malarska na oknie drewnianym (5-7), -pokrycie dachu papą zwykłą (10-20) pokrycie dachu dachówką ceramiczną (50-60), -obróbki blacharskie (15-20). Zużycie budynku: -fizyczne i techniczne, -moralne. W budynkach w czasie eksploatacji występują uszkodzenia, których przyczynami są: zużycie naturalne materiałów, działanie czynników środowiska zewnętrznego, błędy projektowe, błędy wykonawcze, błędy eksploatacyjne, klęski żywiołowe
Apr
1
Cement jest spoiwem hydraulicznym lub powietrznym, który otrzymuje się przez zmielenie klinkieru cementowego wraz z odpowiednimi dodatkami. Cementy mają postać drobno zmielonego proszku o różnych odcieniach barwy szarej, należy do najbardziej rozpowszechnionych spoiw w budownictwie.
a) Cement portlandzki jest materiałem wiążącym hydraulicznie, który otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego wraz z odpowiednimi dodatkami. Cement 250 stosuje się do wszelkiego rodzaju zapraw murarskich i tynkarskich oraz zwykłych betonów i konstrukcji betonowych przy wymaganej wytrzymałości 110 – 200 kg/cm2. cm uwagi na właściwości techniczne cement portlandzki 250 jest najczęściej stosowany w budownictwie indywidualnym. Cement 350 używany jest do zapraw i betonów wyższych rzędów, prefabrykatów betonowych i betonów sprzężonych. Cement 450 i 550 stosuje się do betonów zbrojonych, betonów sprzężonych i prefabrykatów betonowych, które wymagają wysokich wytrzymałości osiągalnych w krótkim terminie.
b) Cement murarski otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego z dodatkami obojętnymi, np. mączką kamienną, ceglaną. Stosujemy go do zapraw murarskich i tynkarskich oraz do produkcji gruzobetonowych i żużlobetonowych. Można stosować do betonów klasy poniżej B75. Nie nadaje się do betonów zbrojonych.
c) Cement portlandzki szybkotwardniejący jest cementem odznaczającym się bardzo szybkim przebiegiem procesu twardnienia. Znany jest również pod nazwą cementu szybkosprawnego. Stosuje się go do betonów i konstrukcji, które wymagają osiągnięcia w krótkim czasie wysokich wytrzymałości. Używany jest również do robót wykonywanych w okresie zimowym.
d) Cement glinowy jest szybko twardniejącym spoiwem otrzymywanym przez stopienie składnika bogatego w tlenek glinu (boksytu) łącznie z wapieniami i domieszkami pomocniczymi. Główną zaletą jest szybki przyrost wytrzymałości; betony lub zaprawy z cementu glinowego uzyskują po 24 godzinach 80 – 90% wytrzymałości normowej. Cement glinowy stosuje się do zapraw murarskich i do betonu, gdy zależy na bardzo szybkim wykonaniu robót np. na jezdniach lub obiektach kolejowych, do budowli, które mają być wykonane w niskiej temperaturze lub są narażone na działanie wód agresywnych.
e) Cement hutniczy jest materiałem wiążącym, który otrzymuje się przez drobne zmielenie klinkieru cementowego i granulowanego żużla wielkopiecowego z dodatkiem siarczanu wapniowego. Wyglądem nie różni się od cementu portlandzkiego. Cement hutniczy jest szczególnie odpowiedni do betonów narażonych na działanie wód o małej agresywności, np. wody morskiej, wody pochodzącej z bagien. Betony, do których użyto cementu hutniczego wymagają w okresie twardnienia starannej pielęgnacji. Co najmniej przez 14 dni należy obficie i często polewać je wodą aby nie dopuścić do wyschnięcia nawet na powierzchni. Zaniedbanie tego warunku może doprowadzić do obniżenia wytrzymałości.
f) Cement portlandzki biały jest cementem, który otrzymuje się ze specjalnie dobranych surowców, wyróżniających się białą barwą. Używany jest do robót dekoracyjnych, do zapraw tynkarskich stosowanych tam, gdzie zależy na uzyskaniu białej barwy oraz do spoinowania wykładzin z białych płytek.