a) cegła pełna (120×65x250)– stosuje się do budowy ścian podziemnych budynków, ścian zewnętrznych i wewnętrznych, sklepien, kominów słupów oraz ścian działowych
b) cegła dziurawka (120×65x250) (wozówkowa, główkowa) – stosuje się do budowy ścian oraz ścianek działowych, są lżejsze, mają mniejszy współczynnik przewodności cieplnej, mur szybciej schnie
c) cegła kratówka (120×140x250)– duża wytrzymałość na ściskanie w kierunku równoległym do otworów i dobra izolacyjność cieplna, powierzchnie boczne zwiększają przyczepność do zaprawy
d) cegła kanalizacyjna klinowa (\ / 65-55(45)x120×250)– nasiąkliwość wagowa nie może przekraczać 12% stosuje się do sklepień kolektorów kanalizacyjnych i ściekowych
e) cegła kominówka (160×90x250) – mają kształt wycinków pierścienia kołowego i są przeznaczone do budowy przemysłowych kominów wolnostojących
f) cegła sitówka
g) cegła klinkierowa
h) cegła licówka

PRZEWODNOŚĆ CIEPLNA jest to zdolność materiału do przewodzenia ciepła od jednej powierzchni do drugiej. Właściwość tę charakteryzuje współczynnik przewodzenia ciepła , który określa ilość ciepła przechodzącą przez powierzchnię 1m2 materiału o grubości 1m w ciągu 1 h przy różnicy temperatury po obu stronach przegrody równej 1 ºC. Jednostką miary współczynnika przewodzenia jest . Współczynnik zależy od składu chemicznego materiału, stopnia jego porowatości i zawilgocenia. Dla różnych materiałów waha się on zwykle w granicach 0,035 – 1,75 . Niski współczynnik przewodzenia ciepła mają materiały porowate o niskiej gęstości pozornej, ale suche. Wzrost wilgotności materiału zwiększa przewodność cieplną. Między gęstością pozorną a wartością współczynnika przewodzenia ciepła istnieje zależność, dzięki której na podstawie znajomości gęstości pozornej można określić w przybliżeniu wartość dla materiałów mineralnych.

W materiałach anizotropowych współczynnik zależy od kierunku przepływu ciepła. Na przykład dla drewna przewodność cieplna wzdłuż włókien jest dwukrotnie większa niż w kierunku prostopadłym do układu włókien. Odpowiednie wartości dla drewna sosnowego wynoszą 0,35 i 0,16 . Materiały o drobnych porach mają mniejszą wartość , niż wyroby o dużych porach. Podobnie materiały o porach zamkniętych są lepszym materiałem izolacyjnym niż z porami połączonymi ze sobą.

Stosowanie gipsu w budownictwie daje wiele korzyści technicznych i gospodarczych, gdyż na wypalenie 1 tony gipsu potrzeba zaledwie około 50-60 kg węgla (dla wysokowartościowego 120kg) , podczas gdy na 1 tonę cementu zużywa się około 200-275 kg węgla. Pod względem technicznym gips jest siarczanem wapniowym i występuje w naturze w dwóch postaciach: gipsu dwuwodnego( kamień gipsowy) CaSO 2H2O, gips bezwodny (anhydryt) CaSO .
Reakcje:
2(CaSO2H O)CaSO \
H O + 3H O
CaSO4 
Odwadnianiewiązanie
Wyroby gipsowe należy stosować w miejscach zabezpieczonych przed działaniem wody i w pomieszczeniach gdzie wilgotność względna powietrza nie przekracza 60%, a wiec nie można ich stosować w łazienkach, pralniach itp. Wyroby z gipsu uodpornionego na działanie wody można stosować do ścian zewnętrznych i w pomieszczeniach wilgotnych ,lecz nie narażonych na stałe działanie wody .
Gips półwodny stosuje się :
-do tynków wewnętrznych
-do wykonywania szczegółów architektonicznych, sztukaterii, posągów
-do wyrobów budowlanych ,jak suche tynki w arkuszach ,płyty ,pustaki, bloki
-do wyrobu sztucznych marmurów (stiuków)
-do wznoszenia ścian monolitycznych metodą odlewania w deskowaniach przesuwnych lub przekładowych
-do zapraw murarskich w murach nie narażonych na działanie wody
do zapraw rys w tynkach : rysy lepiej naprawia się gipsem niż cementem ponieważ gips przy wiązaniu rozszerza się ,a cement kurczy.
Gipsu nie należy stosować do murów fundamentowych i innych części budynków narażonych na działanie wody.

Obciążenia działające na budynki: pionowe (ciężary materiałów, obciążenia od użytkowania budynku, obciążenie śniegiem dachu), poziome (obciążenie od działania wiatru, obciążenie wynikające od nie pionowego ustawienia elementów, napór gruntu na ścianę ), wywołane temperaturą (dowolny kierunek). Budynek powinien być stabilne posadowiony na gruncie, czyli powinien być stateczny. Trwałość elementu lub konstrukcji –okres bezusterkowego czasu pracy w określonych warunkach eksploatacyjnych (przy wykonywaniu napraw profilaktycznych, bieżących). Analogicznie budynki o identycznym przeznaczeniu mogą mieć różne trwałości w zależności od: -rodzaju materiału, -rodzaju rozwiązań konstrukcyjnych, -wpływu środowiska otaczającego, -warunków użytkowania i jakości zabiegów profilaktycznych. Budynek z elementów o różnej trwałości –remont kapitalny (wymiana zużytych elementów konstrukcyjnych). Art. 62 prawa budowlanego stanowi, że obiekty budowlane powinny być poddawane okresowej kontroli co roku (elementy zewnętrzne budynku i instalacje) i co 5 lat 9cały obiekt). Kontrolę powinna przeprowadzać osoba uprawniona, a jej wyniki należy wpisać do książki obiektu budowlanego. W normalnych warunkach eksploatacyjnych trwałość budynków powinna być następująca: -budynki murowane z cegły (10-150 lat), -wielkopłytowe 980-150), -murowane z lekkich mat. (80-100), -szkieletowe drewniane (40-60), -tymczasowe (10-15). Orientacyjne okresy trwałości elementów budynków wynoszą: -fundamenty ceglane (70-150 lat), betonowe (200-300), -ściany drewniane, szkieletowe (25-40), ceglane (130-150), z gazobetonu (30-50), warstwowe na szkielecie drewnianym (40-50),, -stropy Kleine (100-130), drewniane 960-80), żelbetowe (130-150), -okna drewniane (40-50), -drzwi wewnętrzne (60-80), parkiet dębowy (50-80), tynki wew. wapienne (50-60), zew. cem-wapn. (30-40), -zewn. powłoka malarska na oknie drewnianym (5-7), -pokrycie dachu papą zwykłą (10-20) pokrycie dachu dachówką ceramiczną (50-60), -obróbki blacharskie (15-20). Zużycie budynku: -fizyczne i techniczne, -moralne. W budynkach w czasie eksploatacji występują uszkodzenia, których przyczynami są: zużycie naturalne materiałów, działanie czynników środowiska zewnętrznego, błędy projektowe, błędy wykonawcze, błędy eksploatacyjne, klęski żywiołowe